Jak wskazuje par. 24 Kodeksu Etyki Diagnosty Laboratoryjnego „W sytuacji zaistnienia konfliktu z własnym sumieniem diagnosta laboratoryjny może odmówić wzięcia udziału w powierzonych mu czynnościach, jednoznacznie i niezwłocznie o tym informując zainteresowanych oraz swoich przełożonych.” Z kolei w kolejnym paragrafie wskazano, że „W sytuacji stosowania przez przełożonych lub osoby zlecające badania jakichkolwiek form nacisku, diagnosta laboratoryjny może zwrócić się do swojej korporacji o pomoc i ochronę prawną.” Czytając powyższe informacje w przededniu rozpoczęcia parlamentarnej debaty na temat in vitro, warto zastanowić się: Czy legalizacja metod wspomaganego rozrodu doprowadzi do sytuacji, w której to część diagnostów znajdzie się w sytuacji, w której zmuszeni będą do powoływania się na klauzulę sumienia? Obecnie, jeśli dana osoba nie chce wykonywać np. badania nasienia mężczyzny, wówczas nie zatrudnia się w miejscu, które oferuje podobne usługi. Finansowanie z budżetu państwa metod wspomaganego rozrodu prowadzi jednak do sytuacji, w której to także państwowe laboratoria będą mogły podejmować podobne działania. Jak zatem powinien postąpić diagnosta, z jednej strony czytając własny kodeks etyczny, a z drugiej perspektywy mając świadomość, że ustawa o diagnostyce laboratoryjnej milczy na temat sprzeciwu sumienia?