Dla zwiększania skuteczności szamponów przeciwłupieżowych jest stosowana zwiększona biodostępność substancji czynnej lub dodawany drugi składnik aktywny.

Celem badań prowadzonych przez naukowców z University of Miami było porównanie skuteczności terapeutycznej tych dwóch podejść czyli maksymalizacji biodostępności pirytonianu cynku (zinc pyrithione-ZPT) oraz połączenie działania pirytonianu cynku z inną substancja aktywną.  Przeciwgrzybiczną moc szamponów dla obu z powyższych metod oceniano in vitro, stosując standardowe metody mikrobiologii. Skuteczność kliniczną oceniano w randomizowanej, podwójnie ślepej próbie z udziałem 620 mężczyzn i kobiet z łuszczeniem się skóry głowy na poziomie naskórka.

Formuła szamponu z maksymalną, zwiększoną biodostępnością pirytonianu cynku wykazała większą siłę działania przeciwłupieżowego niż szampon zawierający i pirytonian cynku i drugi aktywny składnik jakim był climbazole. Po 4-tygodniowym leczeniu za pomocą obu produktów, szampon ze zwiększoną biodostępnością pirytonianu cynku w większym stopniu zwiększył skuteczność kliniczną w porównaniu z drugim szamponem.

Wyniki te podkreślają, że kluczową rolę w leczeniu łupieżu odgrywa szampon z maksymalną ilością składnika przeciwłupieżowego. Terapeutyczną skuteczność produktu na bazie maksymalnej ilości składnika aktywnego, takiego jak szampon należy rozpatrywać z punktu widzenia całego produktu, a nie tylko układu 2 składników aktywnych. Jest to niezmiernie ważne m.in. w farmakologii, aby dokonać zbadania gotowego produktu, a nie tylko kompleksu składników aktywnych użytych podczas produkcji danego kosmetyku bądź też leku.