Nagietek lekarski to gatunek rośliny jednorocznej należącej do rodziny astrowatych (Asteraceae Dumort). Prawdopodobnie pochodzi z terenów śródziemnomorskich lub Iranu, gdzie spotykany jest do dzisiaj na stanowiskach naturalnych.

Jest to roślina  o właściwościach leczniczych, a jako surowiec zielarski stosuje się kwiaty brzeżne nagietka (języczkowate, bez dna kwaitowego. (Polska Farmakopea dopuszcza do obrotu tylko kwiaty języczkowate o pomarańczowej barwie)

Skład rośliny to olejek eteryczny, flawonoidy, kartenoidy, związki trójterpenowe, śluzy, związki żywicowe, gorycze, kwas jabłkowy i inne.

Nagietek ma działanie przeciwzapalne, przyśpiesza proces gojenia ran, działa także przeciwskurczowo. Stosowany jest głównie do użytku zewnętrznego: w przypadku trudno gojących się ran, oparzeń, odmrożeń, wykwitów skórnych, liszajów, także na stłuczenia, oraz po ukąszeniach owadów.

Właściwości rośliny wykorzystywane są również w leczeniu i łagodzeniu stanów zapalnych błon śluzowych jamy ustnej i pochwy, zapaleniu spojówek. Napar podawany doustnie zalecany jest w stanach skurczowych i zapalnych przewodu pokarmowego, w owrzodzeniu żołądka i jelit, bolesnym i nieregularnym miesiączkowaniu.

European Organization of Cosmetic Ingredients, Industries & Services (UNITIS) uważa, że ekstrakt z nagietka jest bezpiecznym surowcem kosmetycznym, zebrane dane na ten temat organizacja przesłała w 45-stronnicowym dokumencie do CIR.  Nie stwierdzono toksyczności związku oraz uznano domniemania CIR za bezpodstawne.

Mimo, że CIR będzie sugerować się dokumentem UNITIS, uważa, że należy sprawdzić dokładnie działanie ekstraktu, otrzymanego z nagietka. CIR zgadza się, że ekstrakt  jest bezpieczny w preparatch, które po nałożeniu zmywa się z ciała, jednak działanie w takich preparatch jak kremy nie jest pewne i wymaga przeprowadzenia dalszych badań.