Taylor i wsp. Z Uniwersytetu Waszyngtońskiego przeprowadzili badania z użyciem wirusa pienistego (FV -foamy virus) a dokładniej wektorów zbudowanych na podstawie tego wirusa wykazujących ekspresją trzech transgenów skierowanych przeciwko wirusowi niedoboru odporności, tak indywidualnie jak i w postaci połączonego wektora.
Transgeny, których użyto to przede wszystkim: RevM10 (negatywnie dominująca wersja natywnego białka rev wirusa), Sh1 (krótkie RNA o strukturze szpilki do włosów skierowane przeciwko konserwatywnym sekwencjom w genach tat i rev oraz związane z błoną C46  (maC46 - połaczone z błona komórkową białko blokujące wnikanie wirusa). Wektory FV nie maja wspólnych białek z wirusem HIV. W bezpośrednim porównaniu wektorów mających ekspresję pojedynczych transgenów, najbardziej efektywny w blokowaniu replikacji wirusa w komórce było zastosowanie transgenu maC46. Kliniczne znaczenie wektorów FV z ekspresją trzech transgenów anty-HIV polega na efektywnym blokowaniu infekcji HIV w makrofagach uzyskanych z transdukowanych komórek CD34+ pochodzących z krwi obwodowej. Do takiej inhibicji dochodziło także w liniach komórkowych. Odkrycia te mogą pokazywać potencjalne zastosowanie tych wektorów w terapii.

Źródło: Nature biotechnology