Pioglitazon to lek  z grupy tiazolidynodionów (agonistów receptorów aktywowanych proliferatorami peroksysomów typu γ [PPAR γ]) skutecznie zwiększający wrażliwość organizmu na insulinę. Także drugi badany lek, glimepiryd, ma działanie „przeciwcukrzycowe”.

Grubość intima-media mierzono przy pomocy USG na początku oraz w 24, 48 i 78 tygodniu trwania badania u 462 pacjentów z cukrzycą typu 2, którzy zostali podzieleni na 2 grupy: grupę pioglitazonu (15 do 45 mg dziennie) i grupę glimepirydu (1 do 4 mg dziennie). Stężenia hemoglobiny glikowanej HbA1C (retrospektywny wskaźnik stężenia glukozy we krwi w ciągu 120 poprzednich dni) nie różniły się pomiędzy grupami do 48 tygodnia badania, później poziom HbA1C spadł, jednak tylko we krwi pacjentów przyjmujących pioglitazon.

W 72 tygodniu badania USG wykazało, że CIMT wzrosła o 0.012mm w grupie glimepirydu, ale spadła o 0.001mm w grupie pioglitazonu (p=0.017). Korzystny wpływ pioglitazonu był zauważalny u wszystkich pacjentów w tej podgrupie, bez względu na wiek, płeć, ciśnienie krwi, indeks masy ciała BMI, poziom glukozy i to, jak długo pacjent cierpi na cukrzycę.

Dane z badania CHICAGO potwierdzają, że pioglitazon może zmniejszać ryzyko zdarzeń sercowo-naczyniowych takich jak zawał serca, ponieważ lek ten skutecznie zmniejsza grubość intima-media. Proglitazon może zatem stać się częścią nowej strategii zmierzającej do zmniejszenia występowania chorób serca i naczyń u chorych na cukrzycę typu 2.


Źródło: Feb 1, 2007, Geriatrics