O tym, że w naszym kraju pacjenci stosują wciąż dużo droższych zagranicznych leków, nawet jeżeli dostępne są ich tańsze krajowe odpowiedniki, decyduje zdaniem PZPPF nieprzejrzystość systemu odpłatności kontrolowanego przez państwo i systemu rabatowania przez producentów. - Pacjent i lekarz nie mają pełnej informacji o cenach leków z tej samej grupy terapeutycznej w aptece - mówi Śledziewski. Mają ją aptekarze, ale nie jest w ich interesie polecanie leków tańszych (choć przepisy ich do tego obligują), bo ich marża na takich produktach jest mniejsza. Producenci droższych leków po prostu są w stanie oferować wyższe rabaty hurtownikom i detalistom. Jednak na listy refundacyjne są wpisywane tylko takie nowe produkty, których cena jest niższa od leków już tam wprowadzonych. Ale jednocześnie nie ma możliwości poinformowania rynku, że taki tańszy lek jest już dostępny. - Dlatego preparaty, które długo utrzymują się na rynku, choć droższe, są łatwiej rozpoznawalne i częściej kupowane - dodaje Śledziewski. Cały rynek leków refundowanych (w 2008 r.) był wart - biorąc pod uwagę ceny w aptece - ok. 11 mld zł. Najpopularniejsze substancje, które wziął pod lupę Związek, stanowiły jego połowę. Z 5,5 mld zł ponad 1,3 mld zł to wydatki na leki innowacyjne. Pozostałe 4,15 mld zł wydano na preparaty, które już utraciły ochronę patentową (tzw. leki referencyjne) i ich odpowiedniki (generyki). Rozkład wydatków na te dwie podgrupy wynosił odpowiednio: 1,8 mld zł i 2,3 mln zł, czyli 44 proc. i 56 proc. PZPPF twierdzi, że gdyby droższe leki referencyjne (w badanej grupie) zastąpić generykami, to pacjenci zaoszczędziliby ok. 0,45 mld zł. Natomiast firmy produkujące tańsze leki (są to głównie przedsiębiorstwa krajowe) miałyby szansę zwiększyć obroty o ok. 1,35 mld zł.

Więcej:Parkiet