Naukowcy z Uniwersytetu Emory i Politechniki Georgia opracowali mikroskopijne kapsułki polimerowe zapewniające dłuższą biodostępność dla organizmu enzymów antyoksydacyjnych. Dowiedli oni, że podanie do serca szczura, po symulacji zawału mięśnia sercowego, terapeutycznej dawki enzymu – dysmutazy ponadtlenkowej (SOD) - zakapsułkowanej w opracowanym przez nich polimerze pozwala na przeżycie większej ilości komórek co owocuje dużo sprawniejszą pracą serca na kilka dni później.

Dotychczas, znany był ochronny wpływ dysmutazy ponadtlenkowej w obronie przeciw wolnymi rodnikami, które w dużych ilościach uwalniane są podczas zawału mięśnia sercowego. Problemem był jednak fakt, iż przy bezpośrednim podaniu, SOD nie utrzymywał się w organizmie na tyle długo by mógł wpłynąć znacząco na poziom reaktywnych form tlenu w sercu.

Michael Davis, który przedstawił wyniki swoich najnowszych badań podczas konferencji American Heart Association Scientific Sessions w Orlando, tak mówił o swoim odkryciu: Naszym celem jest, aby znalezienie sposobu na uniknięcie trwałych uszkodzeń mięśnia sercowego w wyniku zawału, a tym samym zmniejszenie prawdopodobieństwa wystąpienia niewydolności serca w późniejszym okresie życia. Opracowana przez nas technika jest doskonałym sposobem na dostarczenie przeciwutleniaczy do tych komórek, które ich najbardziej potrzebują.

Cząsteczki przedłużające biodostępność dysmutazy ponadtlenkowej wykonane z poliketali zostały opracowane przez Niren’a Murthy’ego. Pobierane wraz z zawartym w nich enzymem do wnętrza komórek mięśnia sercowego stopniowo ulegają rozpadowi uwalniając enzymy antyoksydacyjne do cytosolu.Poliketale rozkładają się w organizmie na całkowicie nietoksyczne cząsteczki, co sprawia, że są potencjalnie lepszymi polimerami dla dostarczania organizmowi leków niż polimery takie jak PLGA, które mogą wywołać w organizmie pacjenta odpowiedź immunologiczną. Davis wraz ze swoimi współpracownikami badają obecnie potencjalne wykorzystanie poliketali, jako cząsteczek opłaszczających leki przeciwzapalne.