Jeszcze niedawno z hazardem kojarzyły się przede wszystkim kasyna – i te legalne, i podziemne oraz państwowy Toto-Lotek. Obecnie jednak oferta gier hazardowych jest o wiele szersza i obejmuje m.in. automaty do gier, zakłady bukmacherskie, a także internetowe platformy do gry w ruletkę czy pokera. Dla niektórych osób zbyt częste korzystanie z tego typu rozrywek może jednak powodować zagrożenie uzależnieniem od hazardu (więcej tutaj: https://www.legalsport.pl/vademecum/czy-zaklady-bukmacherskie-i-sportowe-to-hazard/)
 

– Wyróżnia się dwie grupy patologicznych hazardzistów. Pierwsza to tzw. hazardziści akcji. Są to ludzie kochający adrenalinę, szukający nowych doświadczeń, impulsów. Do tej drugiej grupy można zaliczyć tzw. hazardzistów ucieczki. W tym przypadku mówimy o osobach, które w kompulsywnym graniu szukają bezpiecznego azylu od codzienności. Codzienności, czyli problemów. Gdy oddają się graniu, czy to na automatach, czy w domu przed komputerem, czy też w kasynie, zapominają o kłopotach. Nikt im nie suszy głowy o niedokończone sprawy – powiedziała dr Jolanta Celebucka, kierownik Wojewódzkiej Poradni Terapii Uzależnień i Współuzależnienia w Toruniu.

Jak leczy się uzależnienie od hazardu?

Leczenie uzależnienia od hazardu obejmuje przede wszystkim terapię psychologiczną. W większości przypadków jej pierwszy etap prowadzony jest w specjalnych ośrodkach zamkniętych, do których trafiają gracze po zdiagnozowaniu nałogu. Następnie osoba uzależniona korzysta z pomocy psychologów i psychoterapeutów ambulatoryjnie, niekiedy nawet do końca życia.

Podczas leczenia uzależnienia od gry w kasynach, na automatach czy obstawiania zakładów bukmacherskich wykorzystuje się trzy podstawowe metody terapeutyczne:

• terapię behawioralną – opierającą się na założeniu, że wszelkie niepożądane czynności (w tym przypadku – hazard) zostały wyuczone, więc pacjenta można ich oduczyć, obejmuje ona m.in. techniki relaksacyjne, system nagród i kar, demonstrację pożądanych zachowań i zachęcanie do ich naśladowania,
• terapię poznawczą – opierającą się na przekonaniu, że źródłem uzależnienia jest zniekształcone lub nieprzystosowane do rzeczywistości myślenie, które należy skorygować, w jej trakcie u nałogowych graczy przeprowadza się specjalistyczne treningi rozwiązywania problemów, umiejętności społecznych czy radzenia sobie z nawrotami,
• terapię poznawczo-behawioralną – łączy w sobie techniki zaczerpnięte z terapii poznawczej i behawioralnej, jej skuteczność jest najlepiej udokumentowana badaniami, a wyniki wskazują na znaczne zmniejszenie częstotliwości grania oraz wydatków na hazard u osób uzależnionych.

Uzupełniające metody leczenia uzależnienia od hazardu

U niektórych nałogowych hazardzistów, oprócz terapii psychologicznej, zastosowanie znajdują również uzupełniające metody leczenia uzależnienia. Jedną z nich jest tzw. nauka grania kontrolowanego, którego celem jest ograniczenie częstotliwości oddawania się hazardowi, a także czasu i pieniędzy przeznaczanych na granie. Dla przykładu – jeśli ktoś stawiał zakłady i przeznaczał na grę u bukmacherów 10 000 zł miesięcznie, terapeuci uczą go, by ograniczył tę kwotę np. do 2 500 zł miesięcznie, a następnie systematycznie ją pomniejszał. Badania dowiodły, że po dwóch latach od zakończenia nauki grania kontrolowanego efekty tej metody utrzymują się u około 30% graczy. Dla podtrzymania uzyskanych rezultatów osoby uzależnione od gier hazardowych zachęca się również do regularnego uczestnictwa w grupach samopomocy, spotkaniach Anonimowych Hazardzistów czy korzystania z telefonów zaufania. Do ich zalet zalicza się możliwość zachowania anonimowości oraz stosunkowo szeroka dostępność.

W niektórych przypadkach uzależnienia od hazardu wykorzystuje się również terapię farmakologiczną. Zastosowanie u nałogowych graczy znajdują m.in. leki normotymiczne, nazywane również stabilizatorami nastroju. Naukowcy podkreślają jednak, że leczenie farmakologiczne niesie ze sobą duże ryzyko występowania objawów niepożądanych oraz skutków ubocznych.

Źródła:
 

1. Dąbrowska K, Moskalewicz J, Wieczorek Ł. Dostępność leczenia dla problemowych i patologicznych hazardzistów w Warszawie. Raport z badania. Warszawa 2015. www.kbpn.gov.pl/portal?id=15&res_id=6362324
2. Woronowicz B. Hazard patologiczny.