Lek, interferujący z bakteryjnymi układami enzymatycznymi, może być pierwszym nowym lekiem przeciwko TB od 40 lat. Gruźlica, pomimo stosowania od ponad pół wieku streptomycyny i swoistej immunoprofilaktyki, jest niezwykle często występującą chorobą zakaźną. M. tuberculosis jest odpowiedzialny za więcej zgonów niż jakikolwiek inny zakaźny czynnik etiologiczny. Każdego roku notowanych jest do 10 milionów nowych zachorowań i 3 milionów zgonów spowodowanych zakażeniem M. tuberculosis. Dane epidemiologiczne wskazują na to, iż 1,7 miliarda osób pozostaje zakażonych tą chorobą.

Wg. umowy, J&J będzie kontynuować rozwój TMC207 w zastosowaniu przeciwko wielolekoopornym szczepom pratków gruźlicy. Dodatkowo, J&J będzie współpracowało z TB Alliance nad programami badawczymi mającymi na celu poszukiwanie nowych substancji aktywnych dla leczenia gruźlicy.

Wprowadzenie streptomycyny w 1944 roku pozwoliło na efektywne leczenie gruźlicy. W leczeniu zakażeń prątkami stosowane są również z powodzeniem rifampicyna i izoniazyd. Jako leczenie uzupełniające stosuje się etambutol, cykloserynę i etionamid. Ma to na celu uniemożliwienie prątkom nabywania odporności na leki. Ze względu na przewlekły charakter gruźlicy, w celu zapobieżenia nawrotom choroby, leczenie stosuje się przez 6 miesięcy. Standardowy schemat leczenia obejmuje codzienne podawanie izoniazydu i rifampicyny oraz uzupełnienie tej terapii o pyroniazyd przez pierwsze dwa miesiące. W trakcie leczenia ważne jest określanie lekowrażliwości prątków i wykonywania kontrolnych posiewów w trakcie terapii .

Wśród czynników globalnego zagrożenia gruźlicą wymienia się złą organizację pionu lecznictwa, natężenie epidemii HIV, narastanie oporności prątków na leki oraz błędy w realizacji programów zwalczania gruźlicy. Od 1990 roku CDC (Centers for Disease Control and Prevention) zdiagnozowało osiem epidemii spowodowanych przez wielolekooporne prątki gruźlicy (Multi Drug Resistant M. tuberculosis). Wszystkie epidemie były spowodowane transmisją szczepów opornych tak na izoniazyd jak i na rifampicynę. Zaobserwowano wiele szczepów wykazujących oporność na inne leki, w tym etambutol, streptomycynę, kanamycynę. Śmiertelność w takich epidemiach wynosiła 43 – 90%, a czas upływający od rozpoznania do śmierci wahał się między 9 a 16 tygodniami.