1) Terapia dietą ketogenną powinna być stosowana pod nadzorem lekarza

Dieta ketogenna, ze względu na swoją restrykcyjność i duże ograniczenie niektórych grup składników, jest wprowadzana w trybie hospitalizacji, a przez cały czas terapii pacjent pozostaje pod kontrolą doświadczonego w prowadzeniu diety ketogennej lekarza oraz dietetyka. Jest to ważne szczególnie w przypadku pacjentów z padaczką lekooporną, gdyż nawet najmniejsze odstępstwo od wyliczonych proporcji ketogenicznych (wagowych proporcji ilości tłuszczu do sumy białek i węglowodanów) może skutkować zaburzeniem stanu ketozy, a co za tym idzie   wpłynąć na efekty leczenia. Skład diety ketogennej musi być precyzyjnie i indywidualnie wyliczony dla każdego pacjenta, uwzględniając wiek, masę ciała, aktywność fizyczną i rodzaj schorzenia. Dieta ketogenna to wysokotłuszczowa, normobiałkowa i niskowęglowodanowa dieta, która ma na celu przestawienie organizmu na korzystanie z tłuszczu jako głównego źródła energii, zamiast glukozy. W diecie ketogennej, w zależności od jej rodzaju, spożywa się bardzo mało węglowodanów (zwykle mniej niż 50 g dziennie), co powoduje, że organizm wykorzystuje tłuszcze jako źródło energii i przechodzi w stan zwany ketozą. 

2) Dieta ketogenna od ponad stu lat jest stosowana jako niefarmokologiczna forma leczenia epilepsji

Opisywana dieta ketogenna została po raz pierwszy wprowadzona w 1921 r. przez amerykańskiego lekarza, dr. Russella Wildera, jako sposób na ograniczenie trudnych do opanowania napadów padaczkowych u dzieci. Dziś wielu epileptologów traktuje ją jako jedną z najbardziej skutecznych niefarmakologicznych metod leczenia padaczki lekoopornej, a także jest stosowana jako leczenie z wyboru w przypadku schorzeń metabolicznych, takich jak deficyt transportera glukozy typu I (GLUT1) oraz deficyt dehydrogenazy pirogronianowej. Dieta ketogenna wpływa nie tylko na znaczne zmniejszenie liczby napadów padaczki – oddziałuje również na poprawę funkcjonowania pacjentów i pozytywnie wpływa na rozwój dzieci. Jak mówi dr n. med. Magdalena Dudzińska: – U ok. 80% pacjentów stosujących tę metodę terapii obserwuje się bowiem poprawę koncentracji i zdolności uczenia się, lepsze wyniki rehabilitacji, poprawę zachowania oraz jakości snu. Natomiast u ok. 30% dzieci na diecie ketogennej udaje się odstawić dotychczas stosowane leki przeciwpadaczkowe lub znacznie je ograniczyć.

3) Dieta ketogenna może być stosowana u niemowląt

Z pewnością kolejnym zaskakującym faktem jest ten, że dieta ketogenna może być stosowana u pacjentów w każdym wieku. W przeszłości niezalecane było stosowanie diety ketogennej u niemowląt. Tłumaczono, że okres niemowlęcy jest krytycznym pod względem rozwoju neurologicznego, a taka metoda terapii może skutkować niedoborami istotnych składników odżywczych. Tymczasem najnowsze wyniki badań mówią nawet o tym, że dieta ketogenna może być stosowana już nawet u wcześniaków. Oczywiście, dieta ketogenna u tak małych dzieci jest dostosowana do potrzeb ciągle rozwijającego się organizmu tak, żeby nie była niedoborowa w białko, witaminy i składniki mineralne potrzebne do prawidłowego wzrastania i rozwoju dziecka. Jak podkreślają eksperci, dieta ketogenna jest bezpieczna dla niemowląt, bowiem pozwala na uwzględnienie odpowiedniej ilości białka niezbędnej do wzrostu i rozwoju.

4) Dieta ketogenna wykazuje wysoką skuteczność jako forma terapii padaczki lekoopornej

W badaniach nad skutecznością terapii dietą ketogenną w leczeniu padaczki lekoopornej stwierdzono całkowity brak napadów u 55% pacjentów po trzech miesiącach jej stosowania. Metaanalizy dotyczące terapii dietą ketogenną potwierdzają te wyniki, wykazując, że:

· u dorosłych: co najmniej połowa pacjentów doświadcza prawie o połowę mniej napadów po sześciu miesiącach stosowania diety ketogennej;

· u dzieci: u powyżej połowy poddanych tej terapii zaobserwowano zmniejszenie liczby napadów o ponad 50%.

U 1/3 pacjentów redukcja napadów przekroczyła 90%, a u ok. 10-15% doszło do całkowitego ustąpienia napadów. Ponadto u większości (80%) dzieci zaobserwowano istotną poprawę funkcjonowania, a u ok. 30% możliwe było odstawienie leków przeciwpadaczkowych.