Stwardnienie rozsiane jest chorobą powstającą na skutek działania układu immunologicznego przeciwko własnym komórkom, a dokładniej przeciwko osłonce mielinowej. Taka nieprawidłowość prowadzi w konsekwencji do demielinizacji włókien nerwowych w obrębie mózgu i rdzenia kręgowego. Ryzyko rozwinięcia się tej choroby zależy nie tylko od rasy, płci czy wieku, ale również od lokalizacji geograficznej co wskazuje na złożone oddziaływania pomiędzy czynnikami genetycznymi i środowiskowymi. W Polsce jak i w innych krajach o klimacie umiarkowanym choroba ta występuje często.
Już trzydzieści lat temu pokazano, że istnieje powiązanie pomiędzy genami głównego układu zgodności tkankowej a ryzykiem zachorowania na stwardnienie rozsiane. Jednakże od tego czasu nie udało się wskazać innych genów, które mogłyby mieć związek z tą chorobą. W ostatnim numerze Nature Genetics dwie grupy badaczy kierują uwagę na geny IL7R (receptor dla interleukiny 7) oraz IL2R (receptor dla interleukiny 2). Białka, kodowane przez te geny, pełnią istotną rolę w funkcjonowaniu limfocytów regulatorowych, które między innym chronią organizm przed autoagresją. Rezultaty tych badań umożliwiają lepsze zrozumienie podłoża choroby oraz wskazują na możliwości poszukiwania nowych terapii. Interesującym może być również fakt, że warianty genów dla IL7R i IL2R są również związane z inną chorobą autoimmunologiczną – cukrzycą typu I.


news@nature.com