Zachowanie komórki zależy od szlaków sygnałowych które pobudzane są przez aktywacje zewnątrzbłonowych receptorów. Kluczowym aspektem sygnałowania przez receptor jest lokalizacja tych receptorów zależna od ich ligandów i innych receptorów (zwłaszcza w nabłonkach). W przypadku tkanki nabłonkowej zaznacza się wyraźna polaryzacja – apikalna i bazolateralna. W nabłonkach spolaryzowanych, receptor ErbB2 jest zazwyczaj zlokalizowany na powierzchni apikalnej gdzie oddziałuje ze swoim ligandem Muc4. Dzięki wyraźnej polaryzacji i segregacji pod wpływem swojego agonisty jest oddzielony od swojego współistniejącego z kadheryną „partnera” ErbB3 – umiejscowionego na powierzchni bocznej. Dimer ErbB2-ErbB3 po aktywacji jest silnym stymulatorem proliferacji komórki. Podobnie zresztą, ligand dla ErbB1, EGF (nabłonkowy czynnik wzrostu) obecny w płynach tkanek nabłonkowych, jest oddzielany od swego receptora poprzez połączenia typu ścisłego “tight junctions”. Utrata polaryzacji przez komórkę i bariera jaką stanowią połączenia ścisłe umożliwia interakcję ErbB2 z integryną heterodesmosomu ALFA6BETA 4. Ta integryna znana jest ze swojej funkcji jako molekuła „dokująca” szlak sygnałowy, którego aktywacja prowadzi do proliferacji komórki i zakłócenia połączeń ścisłych. Ostateczny rozpad połączeń ścisłych prowadzić może do aktywacji receptorów dla EGF, gdyż jedna z podjednostek tego receptora jest powiązana z tym typem połączeń. Ten typ aktywacji doprowadza do rozkładu zasadniczych komponentów połączeń ścisłych. Te zjawiska sekwestracji i segregacji są modelem, w którym nadekspresja kinazy związanej z ErbB2 może zapoczątkować onkogenezę poprzez zniszczenie połączeń komórkowych. Z drugiej strony, nie można też wykluczyć tego mechanizmu, jako systemu naprawczego dla uszkodzeń w obrębie tkanek.


Science, STKE, 10 April 2007, Vol. 2007, Issue 381