Związki statystyki nauki i techniki (a później, od lat 1980-tych, statystyki nauki, techniki i innowacji) z administrowaniem państwem i gospodarką oraz z naukami społecznymi (zwłaszcza ekonomią oraz badaniami nad polityką naukową) były silne od chwili jej krystalizacji w początku lat 1960-tych. Do rangi symbolu urasta fakt, że 1963 był zarówno rokiem pierwszej konferencji ministrów ds. nauki krajów OECD, jak i rokiem publikacji pierwszego podręcznika statystyki B+R - Frascati Manual; zaledwie trzy lata później podjął działalność angielski Science Policy Research Unit. Od tego czasu wielokierunkowy rozwój statystyki N+T+I odzwierciedla zróżnicowanie funkcji, jakie pełni ona w politykach rządowych, w zarządzaniu nauką w sektorze publicznym i prywatnym oraz w nauce akademickiej.

Statystyka nauki, techniki i innowacji weszła w okres szybkich zmian. Nie pozna jej ktoś, kto znał jej stan w połowie lat 1990-tych i przerwał na 10 lat kontakt z tą dyscypliną. Zarówno na szczeblu OECD i UE, jak i poszczególnych krajów członkowskich wyłania się nowy system jej tworzenia, obiegu i wykorzystywania. W takiej sytuacji wydaje się konieczne syntetyczne omówienie dokumentów z ostatnich lat, które diagnozują stan obecny, definiują wyzwania oraz wysuwają propozycje rozwiązań, a także przedstawienie podjętych działań zaradczych na szczeblu UE i OECD oraz państw członkowskich.

Raport opracowany w Departamencie Strategii i Rozwoju Nauki składa się z dwóch części. We „Wstępie" omówiono ogólne problemy statystyki nauki, techniki i innowacji (często określanej także jako statystyka nauki i techniki) jako instrumentu polityki, w drugiej części - problemy poszczególnych pól i obszarów tematycznych. Zapraszamy do zapoznania się z treścią raportu.

Na podstawie MNiSW