Na najbliższym zebraniu amerykańskiego Food and Drug Administration (FDA) zostanie podjęta ważna decyzja, która być może da nową nadzieję wszystkim ludziom borykającym się z wirusowym zapaleniem wątroby typu C. FDA zatwierdzi lub nie, nowatorskie, niestosowane nigdy dotąd terapie skierowane przeciwko wirusowi HCV. Głównym medykamentem miałyby być specyficzne inhibitory proteaz. Spodziewana pozytywna decyzja będzie rewolucyjnym zwrotem w dotychczasowej walce z wirusem HCV.

Bardzo budujący jest fakt, że terapie te mogą być rozwijane na różnych płaszczyznach. Naukowcy pracują nad tym, aby nowe leki brały za cel jak najwięcej aspektów biologicznych wirusa. Takie leki stosowane w rożnych kombinacjach mogłyby nawet uniemożliwić wirusowi ewoluowanie, a co za tym idzie nabywanie odporności.

Wirus zapalenia wątroby typu C to otoczkowy ssRNA-wirus z rodziny Flaviviridae. Około 3% światowej populacji jest zakażone wirusem HCV. Średni czas trwania zakażenia HCV, od momentu wniknięcia wirusa do ustroju do poważnych problemów zdrowotnych wynosi od 5 do 35 lat. Choroba często kończy się marskością i rakiem wątroby, poprzedzonymi poważnymi komplikacjami. Zapaleniu wątroby, wywołanemu przez HCV, często towarzyszą choroby autoimmunologiczne, w tym autoimmunologiczne zapalenie wątroby (AIH), które znacznie pogarszają rokowanie i czas przeżycia.

Obecnie stosowane terapie polegają na wieloletnim zażywaniu substancji wykazujących się antywirusową aktywnością takich jak interferon alfa i rybawiryna. W rzeczywistości terapie tego typu dają pozytywne efekty w niespełna połowie przypadków. Do tego dochodzą skutki uboczne, które  zwłaszcza w przypadku zażywania interferonu alfa przybierają postać stanów grypopodobnych, chronicznego zmęczenia, anemii czy depresji.

Głównymi kandydatami na leki przeciw HCV są boceprevir produkowany prze koncern Merck, oraz telaprevir wywodzący się z Vertex Pharmaceuticals. Obydwa leki są inhibitorami proteazy NS3-4A, niezbędnej w wielu kluczowych dla wirusa procesach.  Każdy z tych leków w połączeniu z dotychczas stosowanymi terapiami zwiększa wydajność leczenia nawet o 75%.

Oprac: Tomasz Sznerch

http://www.nature.com/news/2011/110426/full/news.2011.256.html