Do tej pory żadna z hipotez różnicowania się limfocytów T pomocniczych nie została definitywnie potwierdzona. Wiedza ta mogłaby być bardzo przydatna w tworzeniu skuteczniejszych szczepionek, ulepszaniu leczenia chorób chronicznych i autoimmunizacyjnych. W pracy użyto dwóch modeli mysich, w celu zbadania losów (IFN)-γ pozytywnych i negatywnych efektorowych komórek limfocytów T (zarówno CD4+ jak i CD8+). Pierwszy transgeniczny mysi model (Ifng/Thy1.1 BAC-In) produkował efektorowe limfocyty T (IFN)-γ+ z cząsteczką Thy1.1 na ich powierzchni służącą do identyfikacji tych komórek. Po infekcji wirusem LMGV komórki były badane na obecność Thy1.1 na powierzchni. Następnie izolowano limfocyty z myszy, które przebyły infekcję i in vitro sprawdzano ekspresję receptorów charakterystycznych dla poszczególnych typów limfocytów T. Po 40 dniach od infekcji ponownie izolowano limfocyty. Okazało się, że znaczna ich część posiadała marker Thy1.1 na powierzchni. Aby potwierdzić otrzymane wyniki wyizolowane limfocyty zostały przeszczepione do myszy z wrodzoną ekspresją CD45.1 (M CD45.1) w takim samym stadium infekcji LMGV. Również w tych modelach, z komórek efektorowych powstały komórki pamięci. Aby potwierdzić hipotezę również dla limfocytów TH (IFN)-γ negatywnych, kolejny szczep myszy (Ifng/Thy1.1 knock in model) został stworzony, w którym odbyła się produkcja efektorowych limfocytów T CD4+ w warunkach spolaryzowanych na Th1. Następnie limfocyty były sortowane na subpopulacje (IFN)-γ+ i (IFN)-γ- i wszczepiane do M CD45.1. Obie subpopulacje wytworzyły komórki pamięci, które po ponownej infekcji szybko i specyficznie odpowiadały na antygeny białkowe wirusa.


L. E. Harrington, K. M. Janowski, J. R. Oliver, A. J. Zajac, C. T. Weaver, „Memory CD4 T cells emerge from effector T-cell progenitors”, 2008, Natur