Metody detekcji syntezy DNA są używane do oceny proliferacji komórek, kinetyki cyklu komórkowego oraz żywotności komórek. Najpopularniejsza metoda (metoda immunologiczna) wykorzystuje syntetyczny nukleozyd, który jest analogiem tymidyny – 5-bromo-2’deoksyurydyna (BrdU), i łączy się z nowo syntetyzowanym DNA (faza S cyklu komórkowego). W komórkach, które replikowały swoje DNA, w czasie inkubacji BrdU może być wykryte przez specyficzne przeciwciała do BrdU. Minusem tej metody są ciężkie warunki inkubacji, które powodują deformację struktur komórki, przez co wpływają negatywnie na jakość obrazu. Naukowcy z Harvard Medical School opracowali analog tymidyny - 5-etynyl-2’-deoksyurydyna (EdU), zawierający alkinową grupę funkcyjną, która nie występuje powszechnie w naturze. W proliferujących komórkach EdU łączy się z replikującym DNA w miejsce tymidyny. Następnie komórki inkubowane są z azydkiem, który reaguje specyficznie i szybko z grupą alkinową EdU i rozświetla nowo syntetyzowany DNA. Zaletami tej metody są szybkość i brak ciężkich warunków inkubacji, a tym samym lepszą jakość obrazu. Fluorescencyjny sygnał emitowany w tej reakcji jest silniejszy niż sygnał emitowany w reakcji BrdU co pozwoli na oglądanie większych fragmentów tkanek przy mniejszym powiększeniu. Dodatkowo azydek jest 500 razy mniejszy od przeciwciała, więc łatwiej dyfunduje. Te właściwości mogą pozwolić na obserwację proliferacji komórek w dużym fragmencie tkanki lub nawet w całym organie. Mimo swoich zalet metoda ta nie zastąpi całkowicie metody immunologicznej, która była wykorzystywana efektywnie przez tyle lat. Stanowi ona alternatywę. Dobór metody zależy od rodzaju materiału i metodyki doświadczenia.


Adrian Salic, Timothy Mitchison „A chemical method for fast and sensitive detection of DNA synthesis in vivo” Proceedings of the National Academy of